Guusje was nog een tijdje zo door gegaan en om even te ontsnappen aan deze wel heel intense aandacht keek Koos even opzij het restaurant in. Weliswaar van enige afstand, maar hij keek toch direct recht in het gezicht van de kelner die hen ook naar hun tafel had geleid. Hij stond daar met een dienblad in zijn hand kennelijk stond te wachten op een signaal dat hij kon komen. Bij het eerste oogcontact met Koos trok hij zo'n gezicht, met wijd opengesperde vragende ogen, opgetrokken wenkbrauwen en een glimlach om de mond van 'kan het'?  Hij maakte daar een draaiend knikje met zijn hoofd bij. Bijna onwillekeurig gaf Koos een bevestigend knikje terug en de man kwam meteen in beweging pakte een paar menu's en kwam richting hun tafel. Al pratend keek Guusje ook op en viel stil, beide keken hoe de man met een zwierende pas op hen af kwam. Kennelijk was de dankbare opluchting van Koos z'n gezicht af te lezen want Koos kon zich niet aan de indruk ontrekken dat de man eenmaal bij hun tafel gearriveerd bij het overhandigen van de menu's al glimlachend hem een knipoog had gegeven. De kelner begon meteen te praten en zei. "Ja , ik zag u zo geanimeerd in gesprek dat ik maar even heb gewacht met u te storen, maar zo te zien bent u allebei nu wel toe aan een aperitief en een appetizer." en met een elegante zwaai manoeuvreerde hij het dienblad tussen Guusje en mij in op het dienblad stonden twee kleine glazen met een cognackleurige inhoud en twee schaaltjes met kleine hapjes. "Deze zijn van het huis, om vast in de stemming te komen, er is tenslotte al genoeg ellende in de wereld" en hij keek ons veelbetekenend aan. "De hapjes zijn een feestje van de kok en de drankjes zijn een soort cognac, ook speciaal meegenomen uit de streek de Ecluse waar onze kok vandaan komt. Verder wil ik u attenderen op ons dagmenu" en hij gaf een hele verhandeling over het dagmenu dat hij zo gloedvol en met verve bracht dat Guusje en Koos niet anders konden dan geboeid naar de man te luisteren en toen hij klaar was, beiden zonder ook maar verder in de menu's te kijken voor het dagmenu kozen, inclusief het wijnarrangement. "Goed," zei hij "dan wens ik u een hele fijne avond toe en mocht u er nog iets zijn dan hoor ik het graag van u, geniet er van" Weer keek hij ons met een grote glimlach aan en alsof hij een bevestiging vroeg of we het wel goed hadden begrepen, knikte hij ons toe en beende weg.

Guusje en Koos keken elkaar vrolijk verbaast aan en moesten beiden lachen, "Wat een man zeg." Zei Guusje "Het moet er kennelijk wel heel ernstig hebben uitgezien, zoals wij met elkaar aan het praten waren." "Ik ben er ook bang voor." Zei Koos en hij lachte weer.
De avond was vervolgens heel prettig verlopen, Koos had zijn excuses gemaakt en Guusje ook weer naar hem toe, en het belangrijkste, Koos had zijn plan aan Guusje kunnen ontvouwen en uiteindelijk had zij er in grote lijnen mee ingestemd. Ze hadden om er niets tussen te kunnen laten komen afgesproken de volgende dag meteen een afspraak te maken bij de notaris. Achteraf, zo vertelde Koos, was hij heel blij geweest met de onverwachte hulp van de kelner en na nog een heel gezellige avond met heerlijk eten en drinken was er alle reden om een dikke fooi achter te laten. Typisch Koos, hij had meteen een afspraak gemaakt om samen met de kelner en de kok de wijnen eens door te nemen.